مراقب باشید

در این قسمت طبق روال کاری پایگاه به معرفی مواد شیمیایی پرخطر می پردازیم.

به امید سلامتی....

 

آلومينيوم يکي از فلزات رايج در پوسته زمين است. معمولا در اکثر کاني ها يافت مي شود، اما اسيدي شدن و افزايش هوازدگي آن را به طور محسوسي انحلال پذير مي کند.

 آلومينيوم موجود در آب مشکلي عمده براي سلامتي کليه است. در دياليز، در صورت وجود آلومينيوم درآب، آلومينيوم بدون عبور از موانع حفاظتي بدن مستقيما وارد جريان خون مي شود ، که باعث آسيب اسکلت و مغز مي گردد. اخيرا مشخص شده است که حتي افرادي که از مشکل کليه رنج نمي برند ممکن است از طريق جذب آلومينيوم در معرض خطر قرار گيرند. همچنين بايد توجه شود که تجمع زياد آلومينيوم متحرک مي تواند باعث مشکلاتي در درياچه ها شود، در واقع بر ماهي ها تاثير مي گذارد و باعث مرگشان مي شود.

 سرب نيز از طريق آب اسيدي تجزيه ميشود. در رم باستان مسموميت سربي به دليل کاربرد سرب در لوله هاي آب مشکل بزرگي بود. گفته مي شود در انگلستان که هنوز هم از سرب در لوله هاي آب استفاده مي شود، حدود 5 ميليون نفر از اب آشاميدني استفاده مي کنند که بنا به گفته اتحاديه اروپا در آن سطح سرب بيشتر از حد مجاز است. سرب به سيستم عصبي آسيب مي رساند، به ويژه در کودکان باعث بيش فعالي (hyperactivity) مي گردد.
 

مس نيز فلزي است که معمولا در بسياري از کشورها براي ساختن لوله هاي آب بکار مي رود. زماني که آب هاي زيرزميني خاصيت خورندگي دارند، مس حل مي گردد.

 کاهش PH و خاصيت قليايي در درياچه ها و نهر ها مي تواند منجر به جابجايي گسترده فلزات شود. در نتيجه ممکن است عناصر جزئي در گياهان آبي و پلانکتون ها که غذاي ماهي ها، نرم تنان صدف دار و جانوران شکاري هستند، افزايش يابد. همچنين شواهدي وجود دارد که کاهش PH منجر به زياد شدن تراکم جيوه در ماهي مي شود، که تهديدي براي مصرف کنندگان ماهي مي باشد. زنان باردار و نوزادان متولد نشده آنها بيشتر از همه در معرض خطر هستند. جابجايي عناصر کمياب از طريق اسيدي شدن مي تواند منجر به افزايش تجمع اين عناصر در محصولات، گياهان و حيوانات علفخوار شود.

      متيل جيوه بسيار سمي و قابل حل در چربي است و به انباشتگي زيستي در طبيعت گرايش دارد و افزايش جابجايي آن نيز به اسيدي شدن بستگي دارد. باران اسيدي منجر به سطوح بالايي از متيل جيوه در بافت هاي خوراکي ماهي آب شيرين مي شود. در بسياري از مطالعات ارتباط بين جيوه در ماهي و PH اثبات شده است. در درياچه هايي با PH پايين نسبت به درياچه هاي با PH بالا ، جيوه در ماهي ها معمولا بالاتر است . هنگامي که درياچه اي اسيدي مي شود، تغييراتي در ميزان جابجايي ترکيبات و در ساختار حياتي اکوسيستم درياچه که به طور غيرمستقيم بر جريان و ميزان جابجايي جيوه تأثير مي گذارد، ايجاد مي شود.

در ميان حيوانات اين ويژگي کلي وجود دارد که محتوي روبيديم در اندام هاي مختلف با اسيديته موجود در زمين به شدت افزايش مي يابد. اين مسئله در گياهان و قارچ ها نيز ديده مي شود. نسبت افزايش يافته روبيديم / پتاسيم، سطوح اين مواد را در موجودات زنده اکوسيستم هاي به شدت اسيدي نشان مي دهد زيرا مقدار پتاسيم در هر موجود زنده اي تقريبا ثابت است.